Ik werk al mijn hele loopbaan in IT, dus AI kwam voor mij niet als een verre toekomsttrend. Het kwam op mijn werk binnen.
Eerst als nieuwsgierigheid. Daarna als nuttig hulpmiddel. Daarna als iets waar ik elke week mee moest bijblijven. Nieuwe modellen, nieuwe coding agents, nieuwe workflows, nieuwe mensen die zeiden dat ze tien keer sneller waren dankzij een tool die ik nog niet eens had geprobeerd.
Ik had al ADHD voordat dit allemaal begon. De AI-golf maakte het alleen maar luider.
Niet omdat AI slecht is. Ik gebruik het elke dag. Ik bouw ermee. Recordo bestaat deels omdat AI goed genoeg werd om rommelige menselijke input om te zetten in iets gestructureerds en bruikbaars.
Maar het tempo raakte een kwetsbaar deel van mijn brein. Nieuwheid voelt bij ADHD toch al magnetisch, dus elke nieuwe AI-tool begon tegelijk te voelen als een brandalarm en een schatkaart.
Het gevoel dat je altijd te laat bent
Er is een specifieke angst die ontstaat als je in tech werkt tijdens een AI-boom. Het is niet alleen: ik zou een nieuwe tool moeten leren. Het is: de grond onder mijn baan verandert terwijl ik er nog op sta.
Voor een ADHD-brein kan dat een nare lus worden. Je ziet een nieuwe tool, opent tien tabbladen, begint aan een tutorial, vindt een andere tool die belangrijker lijkt, schakelt weer over en herinnert je dan dat je ook echt werk moest afmaken.
Nu loop je achter op het werk en achter op het leren.
Dat is de lelijke ironie van AI. Het kan je op dezelfde dag capabeler en beschaamder maken. Je lost iets sneller op en voelt je meteen slecht omdat iemand anders een betere setup lijkt te hebben.
Je gebruikt een assistent om weer in beweging te komen en vraagt je daarna af of je er afhankelijk van wordt. Je bespaart tijd en besteedt die tijd dan aan lezen over hoe productiviteit opnieuw wordt gedefinieerd.
Dat is niet alleen afleiding. Het is een burnout-machine. En burnout maakt ADHD erger: slapen gaat slechter, prioriteren gaat slechter, emotieregulatie gaat slechter en alles wat onaf is gaat zwaarder voelen.
AI is niet automatisch ADHD-vriendelijk
Er is een verleidelijk verhaal dat AI perfect is voor ADHD. Het kan samenvatten, plannen, herinneren, taken opdelen in stappen en van een chaotische gedachte iets netters maken. Dat is allemaal waar.
Maar AI kan ook vreselijk zijn voor ADHD als de interface verkeerd is. Een leeg chatvak kan een extra plek worden waar je moet presteren. Een slimme feed kan een eindeloze tunnel worden. Een krachtige assistent kan meer opties geven dan je eerst had.
Veel productiviteitstools vragen nog steeds dat je eerst het perfecte systeem instelt voordat ze helpen met die ene taak die je aan het vermijden was. Voor een ADHD-brein is dat precies omgekeerd.
ADHD heeft standaard niet meer mogelijkheden nodig. De meesten van ons hebben er in ons eigen hoofd al te veel.
Wat we eerst nodig hebben is vastleggen. Daarna reductie. Daarna de volgende kleine actie.
Dat onderscheid is belangrijk. Als AI me twaalf strategieen geeft terwijl ik overweldigd ben, helpt het niet. Als het mijn taak professioneler herschrijft terwijl ik nog steeds niet weet waar ik moet beginnen, helpt het niet.
De beste AI voor ADHD is niet degene die abstract gezien het slimst is. Het is degene die de kosten van vooruitgaan verlaagt.
De kans is echt
Het hoopvolle deel is dat AI iets kan wat oudere productiviteitssystemen niet goed konden: rommelige input opvangen precies waar die is.
Dat is belangrijk voor ADHD omdat het lastige vaak niet is dat je niet weet wat je nodig hebt. Het lastige is dat wat je weet bestaat als een half gevormde spraaknotitie, een foto, een zin die je om middernacht typte of een vaag gevoel dat er iets belangrijks wegglipt.
Traditionele apps eisen vaak structuur voordat ze waarde geven. Kies een project. Kies een label. Geef prioriteit. Kies een datum. Schrijf een nette titel.
Voor mijn brein staat dat op zijn kop. Tegen de tijd dat ik dat allemaal heb gedaan, ben ik de gedachte meestal al kwijt of de wil om die vast te leggen.
AI draait de volgorde om. Ik kan het eerst rommelig zeggen en de structuur later laten komen. Ik kan tien dingen tegelijk dumpen, een vraag in gewone taal stellen en beginnen met menselijke chaos in plaats van te doen alsof ik al een systeem heb.
Dat haalt de verantwoordelijkheid niet bij me weg. Ik moet nog steeds bepalen wat belangrijk is en het werk doen. Maar ik hoef niet de volledige belasting van executieve functie te betalen alleen om te beginnen.
Waarom ik Recordo zo heb gebouwd
Recordo kwam voort uit precies die spanning. Ik wilde niet nog een perfect productiviteitssysteem dat ik na drie dagen weer zou laten liggen. Ik wilde een plek om gedachten neer te gooien voordat ze verdwenen, en daarna AI laten helpen om ze om te zetten in taken, notities, routines, herinneringen en antwoorden.
Daarom blijft zoveel van het ontwerp bewust klein. Het startscherm probeert te tonen wat hierna komt, niet mijn hele leven tegelijk. De chat kent mijn taken en notities, zodat ik iets kan vragen over mijn echte leven in plaats van een generiek gesprek te voeren met een generieke assistent.
Momentum mode bestaat omdat aan een taak beginnen vaak een ander probleem is dan weten dat die taak bestaat. Personalisatie is om dezelfde reden belangrijk. Sommige dagen heb ik rust nodig. Sommige dagen energie. Sommige dagen een enkele stap.
AI kan zich daaraan aanpassen op een manier die statische apps meestal niet kunnen. Het product is geen magie en het fixt ADHD niet. Ik zou geen app vertrouwen die dat belooft.
Wat het wel kan doen is frictie weghalen precies op de punten waar ADHD de meeste frictie maakt: vastleggen, kiezen, beginnen, onthouden en terugkeren nadat je bent afgedwaald.
De regel waar ik op terugkom
Hoe meer ik AI gebruik, hoe minder nuttig ik de vraag vind of mensen met ADHD AI zouden moeten gebruiken. Die vraag is te breed.
De betere vraag is deze: maakt de tool de volgende juiste actie makkelijker, of creeert het nog een universum dat ik moet beheren?
Als het me helpt een gedachte vast te leggen voordat die verdwijnt, goed. Als het me helpt een taak te kiezen in plaats van door twintig opties te bladeren, goed. Als het me helpt te beginnen met een piepkleine eerste stap, goed.
Als het me meer feeds, meer dashboards, meer opties en meer druk geeft om mezelf te optimaliseren, moet ik oppassen.
AI maakte mijn ADHD erger toen het nog een race werd waarvan ik het gevoel had dat ik die verloor. Het hielp toen ik het begon te behandelen als steun voor de momenten waarop mijn brein voorspelbaar dingen laat vallen. Dat is de laag die ik met Recordo wil bouwen.
Blijf op de hoogte
Ontvang ADHD-tips en Recordo-updates. Geen spam, schrijf je uit wanneer je wilt.